|
خورې هر خوا ته وريځې
بارانونه دي ورېږي
|
|
پړک او پړوک
دے په هر لوري تندرونه
دې غرېږي
|
|
ږلۍ هم پکښې ورېږي
طوفانونه دي چلېږي
|
|
باور وکړه په
وجود مې د نسيم غوندې لګېږي
|
|
باړه بيا چپې چپې
شوه په مستۍ لنډے بهېږي
|
|
اباسين شو چلې
چلې او تاوېږي راتاوېږي
|
|
راپرېوځي محلونه
ځائے په ځائے ماڼۍ نړېږي
|
|
په دا هسې شان
فضا کښې هم زما وينه يشېږي
|
|
راته وائي نۀ ورکېږې
چې وطن دې نۀ ورکېږي
|
|
ورکې شه خاورې
خځلې چې دې زمکه پاتې کېږي
|
|
زۀ هم وايمه بېشکه
زۀ وطن وطن مې ځان دے
|
|
په امان زۀ هم
جهان هم چې وطن مې په امان
دے
|
|
کۀ خدائے کا زۀ به
تل پايم پېښور او هم خېبر
يم
|
|
په ټيټوالي
لکه سمه په لوړوالي لکه
غر يم
|
|
زۀ د تور سر مغل ته
د پښتون د سر مغفر يم
|
|
په بدن ئې زۀ
جوشن يم او په لاس کښې ئې
سپر يم
|
|
د صدمو ويره
مې نشته چې اصيل په خپل
جوهر يم
|
|
کۀ هر څو شمه
ډبر زۀ بيا مغل وته ډبر
يم
|
|
هم ډبر هم تاتره
هم ملندرۍ هم لواغر يم
|
|
هم د روه د شهندانو
په دې غرونو زۀ شهپر يم
|
|
د ايمل ځان او
ځيګر يم د خوشحال د زړګي
سر يم
|
|
زۀ اميد د دريا
خان يم بل به پورته تل بصر
يم
|
|
سر تر پايه را
کښې ښخې کۀ نېزې تورې چړې
شي
|
|
تل په هوډ به
خپل ولاړ يم کۀ دنيا اړې
ګړې شي
|
|
دا وطن مې عقل
او هوش دے هم مې روح هم مې
بدن دے
|
|
دا وطن مې پام
او پوهه دا وطن مې ځان او
تن دے
|
|
سپېرۀ ډاګه
مې وطن خپل په ښائست لکه
چمن دے
|
|
هر سنګلاخ او
خارستان ئې په ښکلا لکه
ګلشن دے
|
|
تۀ سيندونه ولې
پرېږده په هر ډنډ راته
عدن دے
|
|
او چې کاڼو ته
ئې ګورم په هر ګام راته
يمن دے
|
|
چې ئې دوړې شي
راپورته په هر خوا راته
ختن دے
|
|
هر ازغے ئې په
وجود مې ياسمن او نسترن
دے
|
|
هره جاړه ئې سنبل
دے هره پاڼه ئې سوسن دے
|
|
د بل چا به چرې
نۀ شي دا وطن زما وطن دے
|
|
دا وطن مې ننګ
ناموس دے دا وطن مې سرومال
دے
|
|
دغه چغه د هر
کس ئې نن په ځان هر يو خوشحال
دے
|
|
دا وطن به اوس
زما وي دا مې قول دا مې اقرار
دے
|
|
سپين او تور
به ئې زما وي کۀ ئې لېل او
کۀ نهار دے
|
|
اوس به تل مې
د وطن وي کۀ ګفتار کۀ مې
کردار دے
|
|
زما سر ورنه
قربان او زما ځان ورځنې
ځار دے
|
|
راغے وار ئې
د اولس خپل کۀ پرې تېر د
غېرو وار دے
|
|
تېر ناتار شو
د خزان ترې د بهار اوس دوندوکار
دے
|
|
هر يو بڼ ئې ګلستان
هره بېديا ئې لاله زار
دے
|
|
په هر څۀ لکه
ارام دے په مرغزار هم په
کهسار دے
|
|
دا چې وائې چې
مسلمان ئې آبياري لره
پکار دے
|
|
د اوبو خبرې
مۀ کړه هر يو رګ مې جوئبار
دے
|
|
خپل بدن به کړمه
خاورې خپلې وينې به اوبۀ
کړم
|
|
د وطن په کار
کۀ نۀ شي نو کۀ وي زۀ به ئې
څۀ کړم
|
|
دا سروش مې شو تر
غوږو د بلبلو د نوا نه
|
|
د بهار آثار
ليدۀ شي باغ مې خلاص شو
له خزانه
|
|
د سونډک مونډک سيلۍ
او دوړې ووتې له ميانه
|
|
لخلخې به اوس
رادرومي د نسيم او د صبا
نه
|
|
خار وخس په ورکېدو
دي اوس زما له ګلستانه
|
|
د پښتون ګلشن
ډکېږي له سمنه له
رېحانه
|
|
د دې ښکلي باغ مالياره
هم د دۀ سرو روانه
|
|
صنوبر دې انتظار
کا جوړ رادرومې باچا خانه
|
|
په کلونو مياشتو
زوړه په همت په عزم ځوانه
|
|
ارادې لکه قامت
ستا کا خبرې له اسمانه
|
|
ښه فضا ده مشک افشانه
عنبر بېزه او ګل پاشه
|
|
ستا راتلۀ دې
مبارک وي اے مالياره راشه
راشه
|
