|
|
|
پروفېسر
رحمت الله درد
|
|
کۀ
د عقل انتها راځي ملګرو
|
|
نو
انسان ولې په شا راځي ملګرو
|
|
لېونتوب
دے کۀ چپه د اګاهۍ ده؟
|
|
بې
سببه چې خندا راځي ملګرو
|
|
آئينه
به درته ونيسم کۀ وايو!
|
|
چې
څۀ وايمه، حيا راځي ملګرو
|
|
چې
ذهنونه منور نۀ دي د خلقو
|
|
دا
الزام خو به په چا راځي
ملګرو
|
|
سترګې
مۀ پټوئ لاره ورته نيسئ
|
|
دا
بلا به ګني بيا راځي ملګرو
|
|
چې د نُور په مخ مو خاورې
ورتپلې
|
|
اوس
له کومه به رڼا راځي ملګرو
|
|
هره
لاره د وصال منزل ته رسي
|
|
کۀ
باور مو په وفا راځي ملګرو
|
|
له
ما درد به ئې چې لارې بدلولې
|
|
زما
کور ته اوس تنها راځي ملګرو
|
|
|
|
پروفېسر
نصير الدين طالب
|
|
دا
تۀ چې د رقيب سره په پټه
پخلا کېږې
|
|
يوه
ورځ به د هغۀ سره په سر مې
صلا کېږې
|
|
د
خُلې نه مې زوېرګي هسې
خطا دي راختلي
|
|
پُښتې
کۀ مې رښتيا په تېغ زنۍ
کښې خطا کېږې |
|
پرهېز
دے د خوږو نه د طبيب په مشوره
|
|
دا
هم ګڼم کافي چې مې د سترګو
دوا کېږې
|
|
قبله
ده، مناره ده، يو منظر
د صباحت دے
|
|
يو
مونځ دے د بيمار په اشارو
کښې ادا کېږې
|
|
شپه ورځ دې وضاحت کښې
کړه په ځان باندې يوه
|
|
کافر
ته ملامت نۀ ئې مومن ته
صفا کېږې
|
|
اخر
شوه پېمانه ډکه د اوښکو
په صورت کښې
|
|
نزدې
ئې زړۀ ته څومره، دومره
لرې جدا کېږې
|
|
ګرم
نۀ ئې مسافره پنډ په سر
ئې د غمونو
|
|
په
سېوري د کاکل کۀ د غرمو
نه پناه کېږې
|
|
پېښې کړې د ځوانانو،
وخت ته وګوره چې څۀ دے
|
|
همځولو
کښې طالبه! هسې نه د خندا
کېږې
|
|
|
|
محمد
اقبال اقبال
|
|
چې
نۀ کلۍ وي او نۀ ګل او نۀ
وږمه د سپرلي
|
|
په
غوڅو شونډو به څوک څۀ وائي
نغمه د سپرلي
|
|
ريښمينو
زلفو کښې دې واچوه ټالونه
رنګين
|
|
ستا
په بلۍ کوو جانانه تماشه
د سپرلي
|
|
ورېشل ئې ګران، شلول ئې
مرګ، پالل ئې کار د جنون
|
|
لکه
د ورانې ماشوړې شوه، تنسته
د سپرلي
|
|
ما
وې د دې سيمې اولس له ئې
په بيعه اخلم
|
|
ما
پوره نۀ کړه په خپل سر هم،
بيانه د سپرلي
|
|
په
مونږ خو ډېرو زيري وکړل
د ګلونو د ټل
|
|
خو
نۀ ښکالو شته په دې چم،
نۀ انګازه د سپرلي
|
|
ما
وې چې ستا مينه به نغاړمه
د ګل پاڼو کښې
|
|
خو
دې حالاتو رانسکوره کړه
کاسه د سپرلي
|
|
تېر
شوے ژوند دے د اقبال د ګل
کدو په ارمان
|
|
ورله
په څلي هر ماښام ږدئ ګلدسته
د سپرلي
|
|
|
|
محمد
اسلام ارماني
|
|
په
ټپه کښېناستو ماښام او
سحر نۀ پېژنو
|
|
مونږ
بدقسمته يو ر نګين مازيګر
نۀ پېژنو
|
|
د
دې ظالم نظام د لاسه خورو
په مخ څپېړې
|
|
بې
اتفاقه يو وروري د بشر
نۀ پېژنو
|
|
د
نفرتونو کروندې کوو په
پاکه زمکه
|
|
مونږ
مينه نۀ پېژنو زړۀ او ځيګر
نۀ پېژنو
|
|
لوګي
دي اور دے لګېدلے لر او
بر په وطن
|
|
په
نړېدلي کور کښې لاره د
ور نۀ پېژنو
|
|
خُلۀ
مو د بل ژبه د بل اختيار
د بل دے زمونږ
|
|
ناست يو د بل په
غېږ کښې مونږه خپل در نۀ
پېژنو
|
|
ارماني
امن غواړو مونږ پخپله
پاکه خاوره
|
|
مونږ
تشدد نۀ خوښوو مونږه خو
شر نۀ پېژنو
|
|
|
|
ډاکټر
باقي درانے
|
|
دا
مې د خاورې ښه کوډله وه
چې ورانه شوله
|
|
زندګۍ
ځان جوړ کړ نۀ ما لره اسانه
شوله
|
|
په
کوچنيوالي ئې زما د کاغذ
پاڼه وسوه
|
|
رڼا
ئې څۀ وه؟ ترې زما شيشه
پرېشانه شوله
|
|
وينه
تر خاوره مقدسه ده دا چا
ووئيل؟
|
|
مينه
د خاورې سره نۀ وه چې بې
جانه شوله
|
|
زما
بدن ئې کړو ذره ذره په زهرو
د غم
|
|
يوه
کږه تر سينه تېره بې ايمانه
شوله
|
|
څانګه
تر پرښه راوتله پوهېدله
چې دا
|
|
د ژوندانۀ
يوه چينه وه چې روانه شوله
|
|
دا
سړے څوک دے؟ چې له درختې
مرادونه غواړي
|
|
د وطن
درخته تر ايمان ورباندې
ګرانه شوله
|
|
کتاب
تر سر لاندې ويدۀ ستړے
اميد شو باقي
|
|
ستړې
ئې نۀ شوه حوصله نۀ پښېمانه
شوله
|
