|
ډېره
مينه خوار مئين کړي اخر
کار چپ
|
|
له
ښېګړو به زيات مرض کاندې
بيمار چپ
|
|
عشق
په لافو د مئين سرخروئي
نۀ کړي
|
|
مشک
په خپله ځان ستائي کۀ شي
عطار چپ
|
|
ژړا
هم لويه تکيه د مئين زړۀ
ده
|
|
نۀ
وي روغ چې له خندا څه سي
پرهار چپ
|
|
ستا
پر مخ چې هائ و هو کړي مئين
ګرم دے
|
|
کۀ
بلبل دې چيرې وليد په ګلزار
چپ
|
|
آه
فغان مې هسې ورک د يار بوسې
کړو
|
|
لکه
شور شي له شرابو د خمار
چپ
|
|
جوش خروش د مئين کم شي
چې عشق زيات شي |
|
د ښۀ
کال د لوئې نيازه وي ږوهار
چپ
|
|
کاڼي
بوټي به زۀ يم وائي کۀ چيرې
|
|
کړي
عبدالعلي منصور غوندې
په دار چپ
|
|
|
|
اندېش شمس
القمر
|
|
د غم
د جامه صبر شوے نۀ يم
|
|
د ژوند
د خونده خبر شوے نۀ يم
|
|
د وفا
ورکه پسې کور ګرځم
|
|
زۀ
ورپسې په سفر شوے نۀ يم
|
|
تۀ
د ګلونو لړۍ چا له وړې
|
|
مړ
شوے يم خو قبر شوے نۀ يم
|
|
هغه
پتنګ يم په تا ځان سېزم
|
|
زۀ
د لمبې لاس په سر شوے نۀ
يم
|
|
ما
په رښتيا باندې ګټلے دے
ځان
|
|
زۀ
په خوبونو را سر شوے نۀ
يم
|
|
د هجر
شپه به په ما څنګ سحر شي
|
|
چې
زۀ په لور د سحر شوے نۀ يم
|
|
زۀ
د يار در ته ودرېدلے يمه
|
|
چرته
فقير د بل در شوے نۀ يم
|
|
بل
له مې مرګ ځان له مې ژوند
خوښ دے
|
|
هلکه!
ډېر بختور شوے نۀ يم؟
|
|
د محبت
د قات به څۀ وايمه
|
|
په
دغه لوږه نهر شوے نۀ يم
|
|
په
ما نظر د محبت تمبېږي
|
|
د زړۀ
درياب کښې ګوهر شوے نۀ
يم
|
|
|
|
|
|
په
کښې د امن ټپه څنګ واړوم
|
|
زۀ
د دې ساز نغمه ګر شوے نۀ
يم
|
|
شعر
کښې سوز کړم د کوم ځايه
پېدا
|
|
تر
څو چې دړد د ځيګر شوے نۀ
يم
|
|
په
دې مې ځان ته زورور وئيلے
|
|
چې
په هيچا زورور شوے نۀ يم
|
|
هر
يو د بل نه دا ګيله کوله
|
|
چې
زۀ قابل د قدر شوے نۀ يم
|
|
ګل
مينې! ستا د زړۀ درزا اورم
|
|
ستا
د ارمان مازيګر شوے نۀ
يم
|
|
د بې
ننګۍ ډګر مې مۀ يادوه
|
|
د ننګ په
کوم ډګر بر شوے نۀ يم
|
|
|
|
پروفېسر
ربنواز مائل
|
|
اوس
به ځان نو چرته غواړم تماشه
شوه
|
|
په
آئينو کښې هم ميشته چې
ستا څېره شوه
|
|
د ژوندون
مو اوس څۀ هسې سلسله شوه
|
|
د شا
ټول له مونږ نه هېر د مخ
قصه شوه
|
|
تېرېدۀ
ئې دومره ډېر دي دومره
تېز هم
|
|
زمانه
زمونږ د سات قدر هم نۀ شوه
|
|
چې
پرېږدي مو کله لږ هم ګوا
په وصل
|
|
د دې
هجر هم خورا سخته نشه شوه
|
|
څنګه
خوب به خپل په خوب ګني حساب
کړم
|
|
چې
له ويښې مې ګوا هره اندېښنه
شوه
|
|
|
|
اقبال شاکر
(بټ خېله)
|
|
کۀ
ډېر چونه مو نۀ کړو د ښارونو
دېوالونه
|
|
يو
خښته مو سپين نۀ کړۀ د ذهنونو
دېوالونه
|
|
جونګړې
خو جونګړې دي يارانو محفوظ
نۀ دي
|
|
زمونږه
د وطن د محلونو دېوالونه
|
|
سبا
به راته وائي چې څپياکې
هم بلېږي
|
|
سبا
به راله وران کړي د کورونو
دېوالونه
|
|
ظاهره
ده د ګل نه به نازکه او ښائسته
وي
|
|
د چا
چې د کالۀ وي د ګلونو دېوالونه
|
|
تۀ
ګوره لېوني ته وائي زۀ
خو په امان يم
|
|
د ځان
نه ئې تاؤ کړي د اورونو
دېوالونه
|
|
د خپلې
نظريې د دېوالونو سر اوچت
کړه
|
|
ساتې
کۀ د هېواد د سرحدونو دېوالونه
|
|
شاکره
کۀ ډېر لوئې وي خو په سر
ئې لويه لار وي
|
|
په
شا دې حوصله نۀ کړي د غرونو
دېوالونه
|
|
|
|
سلېمان
کامل
|
|
دړد مې د کلهم انسانيت
زړۀ کښې رانعښتے دے |
|
ما
د خپلې مور پښـتو نه داسې
سبق لوستے دے
|
|
څۀ
به چاته وايو چې سړي چرته
دي چرته نه
|
|
دلته
هر يو کس مخ ته دوېم استر
اغوستے دے
|
|
ځان
راټولول د دړد د څانګې
نه ګران شوي دي
|
|
ژوند
د يوې داسې الميې شکل اخستے
دے
|
|
ځکه
بادومه د دې در خاورې په
سر باندې
|
|
ځان مې په څو څو کرته دې
کوڅو کښې نوستے دے
|
|
دلته
چې قدم ږدې د حساب کتاب
خبرې دي
|
|
مونږ باندې کامله خدائے
په ژوند قيامت راوستے
دے
|
|
|
|
نيمروز
قېس
|
|
د زړۀ
په کور کښې مې جانان دېره
دے
|
|
لکه جونګړه کښې چې خان
دېره دے
|
|
ځان
به له ځانه خلاصومه څنګه
|
|
چې زما ځان زما په ځان
دېره دے
|
|
باڼۀ
قاتل، نظر کښې زېرے د ژوند
|
|
په درمسال کښې مسلمان
دېره دے
|
|
زما
سجدې به اثر څنګه وکړي
|
|
راته محراب کښې چې شېطان
دېره دے
|
|
ځکه
شوم لُوټ چې د دربان په
نامه
|
|
د غلو سردار مې په مکان
دېره دے
|
|
ستا
د ښائست د سبا ښار کښې صنم
|
|
د قېس د فکر سلېمان دېره
دے
|
|
|
|
|
