هرسړے به دې
د زړۀ په کورکښې ځائے کړي | کۀ دې
ورکړو چاته ځائے دزړۀ
په کورکښې
|
د کعبې طـــــواف
منـــــم چې مـــــبارک
وي
| خوموندلےشي
تل خدائے د زړۀ په کور کښې
|
| شاه زلمي مرګ ته غاړه
ږدي خو چاته سرنۀ ټيټئ
| هرمصيبت
ته په خندا غاړه غټۍ ورځي
|
لکه
باران کۀ راوريږي پرې
داور سکروټې
| د ننګ
مېدان ته سينه ډال
په خوشحالۍ ورځي
|
ژوند
مې ټول په انتظار
د بهار تېر شو
| د خزان د ستمونو
به څـــۀ وائېم
|
زۀ اتش چې يــــــــــــم
د مينې دردېدلے
| د خوږو خوږو دردونو
به څۀ وائېم
|
لکه
د خپل مور کوي چې د چا مور
ته نظر
| يا لکه
خور کوي په سترګو د بل
خورته نظر
|
دغې
څښتن ته د ايمان مبارکي ورکوم
| د
دۀ حيا ته به څوک چرې
نۀ کړي پورته نظر
|
اتشه پام کوه د ننګ
له بامه پرې نۀ وځې
| دخپل
مرام په لوري درومه په
پښتوکښې اوسه
|
ځئ چې
سره يو شو تربګني له
مينځه وباسو
| ځئ چې د عمرونو
دشمني له مينځه وباسو
|
ځئ چې
بدنيتي اوځان ځانۍ له
مينځه وباسو
| هله به حاصل
په زندګۍ کښې راحتونه
کړو
|
ځئ
چې اے ملګرو وران د
کرکې دېوالونه کړو
|