نۀ موم زۀ هغه الفاظ
چرته کښې
| چې پرې ظاهر
ستا شخصيت کړمه زۀ
|
قلم مې
مات دے دا طاقت نۀ لري
| چې پرې تحرير دا ستا عزت
کړمه زۀ
|
داسې دماغ خدايے
رابخښلي نۀ دي
| چې تصور
دې پرې شفقت کړمه زۀ
|
دا
ستا تعريف دا دې منم ليکم
خو خيال کوم چې بيا هم کم
ليکم
|
بې شکه مئېندې زېږوي
بنيادم
| تۀ په رښتيا ترېنه
انسان جوړ کړې
|
په حېثيت
د يو ذرې وي پېدا
| تۀ ترېنه
ستورے د اسمان جوړ کړې
|
دا خپلې وينې شي پرې
وچې دا ستا
| د هغۀ بې مثاله شان
جوړ کړې
|
راته ووايه
ستا کوم ځان وبولم
تا
فرښته او کۀ انسان وبولم
|
نادانان راشي په مکتب
کښې کښېني
| عقل ور وښائي هوښيار
جوړ شي
|
د تا شفيق سره ئې
وخت واوړي
| چې رخصتېږي ترې
معمار جوړ شي
|
چې دا
ستا مينه محبت وويني
| مينه کړي زده او مينه
دار جوړ شي
|
ځان او
خلق وويني ادب وويني
د
زړۀ پۀ سترګو باندې رب
وويني
|
سبا پۀ تخت کښېني
بادشاه جوړ شي
| د دې شاهۍ
بنياد دے ستا د لاسه
|
سبا چې
قام ابادوي مکتبيان
| خود به دا قام اباد دے
ستا د لاسه
|
آزادي خپله
کړې غلام ازاد کړې
| دغه غلام
ازاد دے ستا د لاسه
|
سبا
کۀ ئې سمه لار نيولې ده
ولې خو تا ورته ښودلې ده
|
کۀ تۀ ګمنامه ئې خفه
چې نۀ شې
| د خدائے نظر کښې
تۀ ښکاره ئې ګورې
|
کۀ څوک
کتل درته په سپک نظر کړي
| خېر دے د خدائے په نزد
اعلٰي ئې ګورې
|
کۀ څوک
بدل د دې خدمت نۀ درکي
| طمع ئې مۀ کړه تۀ بالا
ئې ګورې
|
د خدائے بنده
چې وي دنيا نه غواړي
د
خپل خدمت له چا صله نۀ غواړي
|
خدائے چې دې شته دے څۀ
پروا لرې تۀ
| هغه سره خو
خزانې ډکې دي
|
دا ستا
په شانتې چې صابر شي څوک
| ورته د رب نعمت خانې ډکې
دي
|
چې د دنيا شراب نۀ
څښي هغۀ تۀ
| د جنتونو مې خانې
ډکې دي
|
اے د خدائے نېک بنده
سلام سلام
دغه سلام د
فېض مدام مدام
|
