|
زما
احساس د محبت زما ارمان
وطنه
|
|
زما
جذبه د عقيدت زما جانان
وطنه
|
|
په
نصيب خاورې، زما خاورې
اې زرينې خاورې |
|
د مېړنو
په وينو رنګ اې ګل ورينې
خاورې
|
|
ستا
نصيبې ته ستا قسمت ته چې
مې فکر يوسي
|
|
ستا
نعمتونو، جنتونو ته مې
پام وګرځي
|
|
نو
عجيبه شانې احساس مې په
ضمير خور شي
|
|
يو
خوبولے پسرلے مې په تعبير
خور شي
|
|
داسې
حالاتو کښې چې نن ته او
سبا ته ګورم
|
|
داسې
وختونو کښې چې ځان ته او
هم تاته ګورم
|
|
د ځان
ځانۍ او د نفاق سيلۍ په
زړۀ بادېږي
|
|
د هر
بې وسه، بې وسي ستا په سينه
داغونه
|
|
چې
سلامت انسانيت په کښې
په وير سر دے
|
|
داسې
د وخت د تقاضۍ يو ضرورت
پېښېږي
|
|
چې
څوک انسان دې راوچت شي
په نامه د امن
|
|
د دې
وطن د دې وګړو د ښېګړې په
نوم
|
|
داسې
انسان چې د انسان د سر سودا
نۀ کوي
|
|
داسې انسان چې خپل شناعت
پورې خندا نۀ کوي
|
|
چې
عقيده ئې د وګړو د خدمت
سره وي
|
|
چې
سياست ئې د وطن د سياست
سره وي
|
|
داسې انسان چې لاس نيولے
لاروي بوتلے شي
|
|
داسې انسان چې لاس ئې رسي
د ستم ګريوان ته
|
|
داسې
انسان چې د دړدمنو په سلګو
کښې اوسي
|
|
داسې
انسان چې د هر زړۀ په اسوېلو
کښې اوسي
|
|
زما احساس د محبت زما ارمان
وطنه
|
|
زما جذبه د عقيدت زما جانان
وطنه
|
|
پېغام
د امن کښې به روڼ د شعور
نمر خور شي
|
|
د دې
وطن په توره شپه به سپين
سحر خور شي
|
|
|
|
|